Fshati im i lindjes i ngjante një kafshe të trembur.
Nuk di pse, ndër të tjera, mbaj mend çerdhen,
kopshtin, Shtëpinë e Kulturës, dyqanin e vajgurit,
tri plepat bri tyre,
dhe një grup burrash duke luajtur domino;
rreshtin e nuseve kokulura që mbanin bucelat e rënda.
Shurdhmemecin Demë që shiste karamele.
Mbaj mend edhe varrimet, arkivolet me cohë të kuqe,
rrugicën e gjatë mes varrezave,
në fund të së cilës ngrihej godina e verdhë e shkollës;
bankat me shkrimet tona sekrete,
bankat mbi të cilat na mësuan të donim Partinë, Enverin.
Na u desh t’i besonim asaj kohe.
Sot, në fshatin tim,
nuk janë më as çerdhja, as kopshti, as burrat e dominosë.
Kanë pushuar edhe supet
që bartnin arkivolet me cohë të kuqe.
Në udhën e varrezave
edhe të vdekurit ruhen pas telave me gjemba.
Dhe bankat e vjetra, ku shkruanim sekretet tona,
janë bërë skela për ndërtimin e një xhamie.
Mbi to, shurdhmemeci Demë ngul në llaç lopatën
dhe as që i shkon në mendje të lexojë
se në anën e djathtë të skelës,
mbi një dërrasë ngjyrë mjalti,
ende shkruhet:
“Të desha, Maria.”