A nuk na mësoi kjo luftë,
mjaft, për lirinë e shumëpritur,
me gjak u shkruan ditët tona,
me lot çdo natë e kemi ngritur.
Sa luftëra, sa plagë në zemër,
sa dhimbje mbetën pa mbarim,
sa civilë u zhdukën në heshtje,
sa ushtarë ranë për shpëtim.
U dogjën shtëpi, u shuan ëndrra,
u zbrazën rrugët nga njerëzit,
e flakët hëngrën ç’kishim ngritur,
por s’e dogjën shpirtin e lirisë.
O tokë e larë me lot e gjak,
sa shumë ke parë, sa shumë ke duruar,
a do të mësojmë më në fund
se paqja duhet përqafuar.
Le të mos kthehen më ato flakë,
as krismat që zgjojnë çdo natë,
se liria s’është vetëm fjalë
është jetë, është paqe, është dritë