Laureta Malaj-Dikur….

Nuk e kërkova të nesërmen të vinte kaq shpejt,
por ajo erdhi….
dhe vitet ikën
pa më pyetur.
Dikur i lutesha kohës të rendte,
prisja me padurim çdo ditëlindje,
sikur vitet të ishin premtimi
i të gjitha ëndrrave të mia.
Sot i shoh teksa largohen në heshtje,
pa bërë zhurmë.
Sa shumë mbetën pas…
fytyra që s’i takoj më,
përqafime që jetojnë vetëm në kujtime,
ëndrra që koha i mori me vete.
Çdo ditëlindje nuk më kujton vetëm moshën,
por edhe sa e brishtë është jeta.
Na mëson se koha nuk pret askënd,
dhe se çastet më të bukura
ikën pikërisht atëherë
kur mendojmë se do të zgjasin përgjithmonë.
Megjithatë, mes këtij malli që më mbush shpirtin,
zgjedh të buzëqesh.
Sepse vitet nuk më morën vetëm rininë…
më lanë kujtime,
plagë që më bënë më të fortë,
dhe një zemër që ende di të dojë.
E sot, në ditëlindjen time,
nuk festoj vitet që shtohen,
por jetën që,
edhe pse kalon kaq shpejt,
ia vlen të jetohet deri në frymën e fundit.