Në shpëtim të tjerëve rend,
Duke lënë pas veten dhe mua,
S’kam pasur alternative tjetër
Veç se të të fal dhe pres…
Si gjithçka zgjodhi të të donte zemra…
Ndoshta s’duhet t’i ngjyej më flokët
Dhe buzëqeshjen duhet ta lë
Buzëve të thara të rrëzohet,
Stinë e mote të shkrumbuara
Që një zot e di si t’i kam fshehur…
Do të kuptosh ndoshta
Çmimin e pafaturuar të sakrificës,
Kohën që nuk ia kthen dot vetes
Dhe syve s’jetojnë dot pa ty…
Maria dhe Magdalena jote,
Dy gra në një trup
Që veten mbështjell në dhimbje…
Na duaj pak më shumë, të luten,
Hiqe kryqin nga supet,
Lëre botën ta shpëtojë vete veten!