I papeshë është identiteti im,
drejt lindjes,
mbi re si fjalë që s’gjen fjalën,
kur gjaku më thërret nga rrënja gjyshërore.
Krahënderë të fluturoj dua,
për t’iu bashkuar
nën këtë qiell të tokës,
gjysmë-krahëve që më presin.
Me shkallë heshtjeje
zbres nga retë,
me shpirtin e mekur që më dridhet në buzë.
Gjaku i ngrohtë rrjedh
si lumenj që kërkojnë burimin.
Jam vetëvetja,
lidhur në rruaza malli
pa kohë e pa hapësirë.
Drejt botës së ndarë,
ku gjysma bëhet e tërë
me gjysmën e perëndimit.