Nuk ishte djepi
që e mësoi të mbyllte sytë.
Ishte zëri
që hynte në shtëpi
më përpara se mbrëmja.
Ajo u rrit
duke palosur krahët
si gjethe që i tremben erës.
Në çdo prag
linte nga një copë buzëqeshjeje,
që askush të mos zemërohej.
I thanë:
bëhu ujë.
Ajo u bë lumë.
I thanë:
hesht.
Ajo u bë det.
Pastaj u trembën
nga thellësia që kishin zgjuar vetë.
Çdo mëngjes
vishte një qiell të padukshëm
mbi supet e lodhura,
dhe e quante durim
atë që i rridhte nëpër damarë
si një dimër pa fund.
Një ditë
pasqyra nuk i numëroi më plagët.
I dha mbrapsht
fytyrën e saj të vërtetë,
atë që frika
nuk kishte mundur ta ndryshonte.
Atëherë
toka hapi një dritare.
Jo për të ikur,
por që zëri i saj
të mësonte ajrin
si shqiptohet liria.
Mos ua lini bijave trashëgim frikën.
Lëruni guximin,
si bukën mbi sofër,
si dritën në prag,
si emrin që nuk përkulet
para askujt.
Sepse gruaja
nuk ka lindur
për të ulur sytë.
Ajo ka lindur
që bota të mësojë,
më në fund,
ta shohë drejt në sy.