Buzë bregdetit, me rrethoja,
Në gjak është ngjyer ajo pëlhurë;
Fushë të kuqe e bëri trimëria,
Në mes, shqiponja u bë pikturë.
Gjuhën shqipe mos ma robëroni,
Me fjalë të huaja mos e përzieni.
Është e vjetër sa vetë lashtësia,
Gjuhë që e fliste dhe perëndia.
Rrënjët tona janë thellë të lashta ,
E tregon historia e plisit të vjetër.
Ndër shqiptarë nuk kishte sulltan,
Por perëndi dhe vetëm mbretër.
Shumë armiq na janë vërsulur,
Si ujq të egër, maskuar e vesh.
Zgjohu, o Arbër, mos duro kurrë
Që ta quajnë flamurin leckë.
Guri i varrit dua shqip të më flasë,
Veç kështu unë pushoj e qetë.
S’dua lot që mbushin lugjet,
Veç të më mbijnë mbi varr lulëkuqet.
Amanet i kam lënë kombit,
Këtë traditë dua të ma ruajnë.
Me shqiponjë të më varrosni;
Mbi arkivol s’dua flamur të huaj.