Gjithandej ndiej se si troket hapi yt,
si trokimë zjarrmie në këtë shpirt,
që avash, avash po vdes mallnuem,
e ti gjen shteg, me fjalën më vjen.
Bëhesh kult, një strofë, një poezi, a një poemë.
Çuditërisht, vitet kanë rrëshqitur, ti je aty,
Se ti je ti, ndryshe nga çdo e secili që njoha.
Mbetesh peng që ma mori e ma vrau koha.
Sytë larg kundrojnë diku, përtej imagjinate,
si shqiponja prenë e vet në monopate,
e me buzëqeshje deliri të pres si përherë,
si gonxhja që pret të çel në pranverë.
Përpëlitem si një zog i vrarë nga njerëzia,
veçse unë u plagosa rëndë nga dashuria,
E si një kalendar e pres një stinë të lulëzuar
Ashtu të paqtë, të qetë si parajsë e bekuar.