Mos ma lini erën të më fryjë vargut,
se vargu im është vezullim i shpirtit,
është mall e kujtim në hyrje të pragut,
atje ku rrita shtatin në qytetin e Kurbinit.
Se vargjet janë shpirti im binjak,
janë yjet e zjarrta në terr që ndriçojnë
janë gjurmët që lash si fëmijë në sokak
dhe kultura që të parët trashëgojnë.
Aty janë stinët dhe ditët plot kujtime,
aroma,tinguj e ngjyra që më kanë frymëzuar,
e shkuara,e tashmja dhe e ardhmja ime,
shpirti mbi letër me penë gdhendur e shkruar
E nëse stuhitë duan të ma rrëmbejnë vargun,
egziston një vend ku s’e marrin dot kurrë,
në mendimet e mija u kam vënë qarkun
dhe në shpirtin tim i ruaj si në mur.
Se bijē Kastriotësh jam, po, Shqiptare,
e një historie të shkruan në gurë e bedena,
që mbetën në jet të jetëve dëshmitare,
të betejave, triumfeve e sa e sa legjendave.
Mos ma lini erën të më fryjë kurrë vargut,
se aty jeton historia, ëndrra dhe shpresa,
aty kam dashurinë e prindve,motrës e vëllait,
të nipave, mbesave, aty më është çdo mbresë.
O erë tërbuar, mos m’i prek vargjet e mia,
me lot i kam shkruar dhe për to jam krenare,
aty më është Atdheu im,është Shqipëria,
në shqip i kam rreshtuar, se jam Shqiptare!