Ti vjen me hijen e një perëndimi madhështor mbi det,
e zemra ime dridhet si muzg i qetë,
si me e ditë që dikush po i hyn n’shpirt ngadalë,
pa premtime t’mëdha…veç me nji shikim t’rrallë.
Ti vjen magjishëm, si rrezja e mëngjesit mbi shpirt,
pa zhurmë, pa fjalë, veç m’ban me t’ndje ma mirë,
e çdo mendim që kisha, më humb si gjethe në erë,
kur sytë e tu më prekin…krejt stinët m’bahen pranverë
.
Ti vjen pa zhurmë, si dritë që bie mbi muzg ngadalë,
e m’prek pa u afru, si frymë që më len pa fjalë,
zemra m’bahet strehë ku çdo mendim humb drejtimin,
kur ti kalon pranë…edhe heshtja ndryshon kuptimin.
Kur m’afrohesh, fryma fjalët m’ngatërron,
sikur koha mes duarve të mia ndalon,
e tan bota zhurmën që ka e humbet,
se n’sytë e tu gjej strehën krejt lehtë.
S’di a je real, a je andërr që s’ka vend me u zgju,
por mënyra si m’sheh, m’ban veç ty me t’andrru,
si me m’pas lexu shpirtin pa e ngju kurrë nji fjalë,
e me m’lanë pezull mes “mos shko” dhe “eja ngadalë”.
S’di si me ta shpjegu qetësinë që m’trazon,
si nji andërr e bukur që nuk don me u zgju as kur agon,
ti je ajo ndjenjë që s’ka nevojë me u thanë me gojë,
se zemra e kupton vetë…edhe kur mendja s’do t’a pranojë.
Ti s’je veç buzëqeshje që ftyrën m’driçon,
je ai trazim i ambël që m’prek n’heshtje e m’ledhaton,
si kangë që as kur largohet kurrë s’e harroj,
si mall që pa ardhë mirë…ka nis t’më mungojë.
Ti je ajo çudi që s’ka nevojë me u shpjegu,
si pranverë që hyn në dimër pa leje për me fillu,
e m’çrregullon qetësinë si erë që s’di ka shkon,
por unë s’dua me ik…edhe kur më huton.
Kur m’vjen afër…koha ndalet pa i kërku askujt leje,
e unë dua t’përqafoj çdo rrugë që m’ka sjellë drejt teje.
se ka njerëz që s’vijnë vetëm jetën me ta ndryshu,
por me ta ba zemrën me krahë për t’fluturu!
M’pëlqen si m’ngacmon pa dorë, pa fjalë, me nge,
si me dashtë me m’mbajt afër pa m’thanë “e imja je”,
e unë qesh me vete si me ditë nji sekret;
kjo që po ndodh…s’asht rastësi, po fat në jetë.
M’tërheq si m’sheh, si m’prek n’shpirt ngadalë,
si me lexu te unë gjana që s’i kam thanë kurrë me fjalë,
e unë humb lehtë në atë vështrim të qetë,
si deti që dorëzohet butë kur e prek një erë e lehtë.
Ti je ai çasti që s’kam dashtë me mbaru,
je trëndafili që çel kur dimri ende s’asht largu,
e unë me veten tu mendu kot buzëqesh,
se ti qetësinë si vello lumturie ma vesh!
Në sytë e tu ka nji botë që m’flet pa përkthim,
ku unë humb si udhëtare pa hartë, pa kthim,
e çdo shikim i yti m’ban kohën me harru,
sikur universi vetëm për ne të dy në çast ka ndalu.
Ti je ajo ambëlsi që s’e kërkova, por m’erdhi si dhuratë,
si shiu në shkretëtirë pas një etjeje të gjatë,
e unë s’du me ik, as me u zgju prej kësaj ndjesie,
se në ty kam gjetë paqe…dhe një univers kënaqësie.
Nëse kjo quhet dashni, mos e thërrasim në emër,
se emrat e vegjël s’e mbajnë dot një ndjenjë kaq të thellë n’zemër,
le të mbetet si zjarr që leje me u ndez s’kërkon,
si histori që s’shkruhet…por lexohet n’shpirt gjithmonë.
Le t’mos e thërrasim në emër, nëse kjo quhet dashni,
si një sekret i bukur të jetojë mes nesh n’përjetësi,
se disa ndjenja s’janë për t’u shpjegu,
por për t’u shiju qetë…thellë me u përjetu.