Kur shpirti lodhet nga pritja,
E atëherë kur dera e drejtësisë mbyllet
mos e mallko vendin,
por vazhdo me zemër të qetë.
Sepse zogjtë nuk ndalojnë fluturimin
Mos pyet pse nuk të njohën
pse dija jote mbeti nën hije.
Në një vend që mat njeriun me miq
gjuhë që s’kuptohet është ndershmëria
Ti s’je prej atyre që përkulen
as prej atyre që heshtin me qëllim
Ti je rrënjë që kërkon dhe
jo për me mbijetu, por për me lulëzu n’çdo agim.
Mos e quaj humbje largimin
quaje rilindje në një dhe të ri.
Se ai që largohet me shpresë
nuk ikën por udhëton drejt dritës së tij
Kosova është gjaku im
e dhembja s’ma zbeh dot dashninë
veç e kthen në lutje t’heshtun
në mall që djeg pa mbarim
Mos e fajëso tokën
fajëso retë që s’e lanë dritën me hy
Ti ike, por shpresa jote mbeti
Për çdo vepër e fjalë t’sinqert
nji ditë do të përqafoj suksesi
Ngjitu lartë e më lartë ti shpirt i lodhur,
si sufiu që kërkon Zotin në çdo gur e pemë.
Në këtë udhë të re, ji dritë për vetën
Dhe shembull më i mirë për jetën