Njerëzit e ngatërrojnë zhurmën
me jetën.
Mendojnë se ekzistenca matet
me njoftime,
me dritën e ekraneve,
me duartrokitje që vijnë
nga gishta të panjohur.
Harrojnë se lumturia
nuk bën zhurmë.
Ajo lind në heshtjen e një shpirti
që gjen strehë te një shpirt tjetër;
në një bisedë që nuk kërkon dëshmitarë,
në një përqafim
që nuk ka nevojë të publikohet
për të qenë i vërtetë.
Dhe mbrëmja vjen.
Ekranet mbyllen.
Njoftimet pushojnë.
Dhe të gjithë kthehen në jetën e tyre.
Atëherë zbret ajo qetësi
që nuk ngjan me paqen,
por me vetminë.
Vetëm në atë çast e kupton
se zhurma nuk ta mbushi kurrë jetën;
ajo vetëm ta fshehu boshllëkun.
Dhe jeta që zgjodhe
për t’i ikur vetes,
ishte, pa e kuptuar,
dënimi më i heshtur.