M’ishin fishkun andrrat nën retinë,
prej kohsh qorrue…
pluhnaj e heshtjes pllakosë, qerpikve brymë
gurza lotit, dritë e fikjes pikturuë
eshtrat tue hanger njani tjetrin,
e dhimbjes gravurë n’lkurë
Piskamë fundshpirtit u ndez u përndrit, thirrje e etërve tane amanetqarë,
damarve vershoi lumë
u ringjall hinit t’vdekjes si feniks
U zgjuen andrrat, moren krahë,
trupit t’cunguem,
nga zemra e toks tis i kuq flakë
i kaplova n’ gji u dhashë ngjyrē ,identitet
na bijt e shekullit t’shpresës çelem sy,
syve t’përgjumun
tash shpresojm t’shtrijmë rranjët t’lirë,
ksaj toke, apet!