Në shtëpitë e tyre tavanët janë
prej mjegulle.
Zgjasin dorën netëve të vjelin
henen e yjet.
Mbushin xhepat e varfër me
kometa e planete,
agimin presin zgjuar,
si ketrat nëpër pyje.
Mureve kanë ikona, klithma të padukshme,
qëndisur me metafora,
epitete pa numërim.
Kanë krevat erën, lëkundin në djep vitet,
nuk rriten,
nuk plaken,
qajnë pa pushim.
Qeshin, eh, me raste,
sa për ngushëllim.
Kanë rafte,
shumë rafte e sënduqe te harruar,
mbushur me pëshpërima, amanete
e lutje.
Tjerin në bregdet dashurinë me naivitet,
gënjejnë se vaksinohen.
Zgjohen si vale e vdesin si termet.
Duan të jenë të bukur, të lumtur…
Ah, c’dhimbje!
Dhembin e nuk ankohen, deri sa dheu i tret.
Dashurojnë valën e zbathur e lozonjare…
Në shtëpitë e tyre skalit pragun fantazia.
Qëndisen plagët me foto e korrniza.
Pijnë verë e vrere nuk vdesin,
nuk shuhen… dheu u behet prush,
Shpirti shelg qe lutet.
E varin zemren në fije të perit.
I deh poezia, i permend malli.
Ne shtepite e tyre degjohen ulerima,
edhe kur jane boshe