Dori Camaj-Sonte

Sonte,
gjoksi është pa dritare.
Këmisha mbi lëkurë
shtrojë magmë.
Mblodha krahëve një pirg
me tesha të shqepura.
S’më duhet të mbaj frymën
për të kaluar perin në gjilpërë,
kraharori memec.
I qepa të gjitha,
e si drunj dimërak
i stivosa njejt si mendimet në rafte.
Mbi tryezë
një gisht i këputur,
në pikturë
lulet e diellit shkundin kurorat e thara.
E ndjeva se kërcisnin nën këmbë,
e përtet xhamit,
u luta të mos zbardhte..