Nuk e lashë të ikte,
por më rrëshqiti nga duart.
S’e mbajta dot.
U zhduk pa zë,
ndoshta nga krenaria ime.
Hapa dyert,
e heshtja fitoi.
U zhduk para meje,
sikur asgjë të mos zgjaste,
sikur gjithçka të ishte veç një kalim.
E humba pa luftë,
mes ikjes dhe distancës.
Forca ime nuk bërtet,
prandaj u vesha me errësirë,
që askush të mos më shihte hapat.
Unë eci pa kthim
dhe, edhe kur humbja është e madhe,
nuk kthehem.
Kurrë.
E di…
mbetem një boshllëk.
E desha,
por nuk ishte e imja për të qëndruar.
Brenda meje ra heshtja,
u bë kujtim,
një kapitull i arkivuar
në damarët e shpirtit.
E preka dhe u zhduk.
S’e shpëtova dot.