Të dua shumë vetja ime, të dua, të dua,
me ato gabimet që bëj me e pavetëdije,
lartësohem mbi çdo pengesë si dragua,
Ngrihem fenikse mbi hiret, se më ka hije.
Derdhi lot në netët e vetmuara,
veçse i grisi copë- copë tradhtitë,
nuk jam roman me vargje të huazuara,
jam ylberinë që ndez yllësitë.
Detit ia marr dallgët në krah ,
malit i mbështetem si titane e ti e di,
sa shumë në shpirt ata më kanë vra,
nga plaga mbijetova, u bëra më njeri.
Lulet e jetës i ujis çdo ditë me buzëqeshje,
i thithë nektarin si bleta punëtore atyre,
Ty që më thumbon me atë nënqeshje,
dalngadalë do të tregoj se je lojë menxyre.