Dy fëmijë francezë hipën në Titanikun me emra që nuk ishin të tyret, të pavetëdijshëm se jeta e tyre, në atë moment, ishte ndarë tashmë në dysh.
Michel ishte pothuajse katër vjeç, Edmond vetëm dy. Ata ishin shumë të vegjël për të kuptuar se çfarë po ndodhte, shumë të pafajshëm për të imagjinuar se udhëtimi nuk ishte një aventurë, por një arratisje. Babai i tyre i kishte larguar nga nëna e tyre, duke ndryshuar identitetin e tij, duke i vendosur në atë anije të madhe me një emër tjetër, sikur një mbiemër i rremë të ishte i mjaftueshëm për të rishkruar fatin e tyre .
Dhe pastaj erdhi nata.
I ftohti. Errësira. Kaosi.
Kur Titaniku filloi të shembej, mes britmave dhe dëshpërimit, ai burrë bëri të vetmen gjë të drejtë mes një mijë gabimeve: i shpëtoi fëmijët e tij. I vendosi në një varkë shpëtimi, D-në e palosshme, një nga të fundit që lanë anijen. Ia besoi detit, shpresës dhe rastësisë.
Ai qëndroi prapa.
Dhe nuk u kthye më kurrë.
Kur fëmijët mbërritën në Nju Jork, e gjetën veten vetëm. Pa emër, pa gjuhë, pa askënd që t’u tregonte se kush ishin në të vërtetë. Nuk flisnin anglisht, nuk kishin dokumente, nuk kishin më baba. Bota i shikonte pa i kuptuar.
I quanin “jetimët e Titanikut”.
Fytyrat e tyre përfunduan në gazeta, sytë e tyre të mbushur me diçka që asnjë fëmijë nuk duhet ta dijë: humbje. Për ta kujdesej një grua që fliste gjuhën e tyre dhe që përpiqej t’u jepte pak ngushëllim mes gjithë asaj boshllëku.
Dhe pastaj, kur dukeshin të destinuar të mbeteshin një mister, ndodhi diçka që askush nuk mund ta kishte parashikuar.
Matanë oqeanit, një nënë po shfletonte një gazetë.
Dhe i pa.
Nuk nevojiteshin shpjegime apo emra. Një nënë i njeh fëmijët e saj edhe kur e gjithë bota i ka harruar.
Ajo u largua, duke kaluar distancën, dhimbjen dhe ankthin.
Dhe më 16 maj 1912, ajo i mbajti përsëri në krahë.
Në atë moment, ata dy fëmijë pushuan së qeni një enigmë, një histori në faqen e parë, një simbol i tragjedisë. Ata u rikthyen në atë që kishin qenë gjithmonë: fëmijë.
Kjo histori vazhdon të prekë zemrën sepse brenda njërës prej tragjedive më të mëdha në histori, mes akullit dhe humbjes, mbijetoi diçka e brishtë dhe e fuqishme.
Një lidhje.
Sepse ndonjëherë jeta shkatërron gjithçka, ngatërron emrat, fshin siguritë, ndan shtigjet.
Por ka fije të padukshme që nuk këputen kurrë.
Dhe ato gjithmonë gjejnë një mënyrë për t’ju sjellë në shtëpi.
Nga Majlinda Hoxha