Shkruan Ruzhdi Gashi
Nuk mund të ndryshosh të kaluarën. Ajo është një territor i mbyllur, një libër i shkruar tashmë, faqet e të cilit nuk pranojnë më laps. Megjithatë, njeriu vazhdon t’i kthehet asaj, sikur kujtimet të kishin ende fuqinë për t’u korrigjuar. Në këtë përpjekje të pafrytshme për të rregulluar atë që ka ndodhur, shpesh harrojmë se po shkatërrojmë të vetmen kohë që kemi realisht në dorë: të tashmen.
E kaluara na formëson, por nuk duhet të na burgosë. Ajo është arsyeja pse jemi këtu, por jo justifikimi për të mos ecur përpara. Kur jetojmë vazhdimisht në të kaluarën, ne nuk po e respektojmë atë; përkundrazi, po e përdorim si një strehë nga frika e së ardhmes. Pendesa, fajësia, “po sikur”-ët, janë zinxhirë të padukshëm që na mbajnë të lidhur me versione të vjetra të vetes, duke na penguar të rritemi.
Nga ana tjetër, shqetësimi i tepruar për të ardhmen është një tjetër formë arratisjeje. E ardhmja është një ide, një projekcion i mendjes sonë, jo një realitet i prekshëm. Kur jetojmë vazhdimisht në frikën e asaj që mund të ndodhë, ne ia mohojmë vetes qetësinë e momentit. Ironikisht, duke u përpjekur ta kontrollojmë të ardhmen, ne humbasim kontrollin mbi të tashmen.
E tashmja është pika e vetme ku e kaluara dhe e ardhmja takohen. Është hapësira ku vendimet marrin formë, ku mendimet shndërrohen në veprime, dhe ku jeta ndodh realisht. Por kjo hapësirë është edhe më e brishta. Ajo shkatërrohet lehtësisht kur mendja jonë endet diku tjetër – pas ose përpara – dhe jo këtu.
Të jetosh në të tashmen nuk do të thotë të harrosh të kaluarën apo të mos mendosh për të ardhmen. Do të thotë t’i vendosësh ato në vendin e duhur. E kaluara si mësim, jo si barrë. E ardhmja si shpresë, jo si frikë. Vetëm kështu fjala future merr kuptim të vërtetë: jo si një destinacion i largët, por si rezultat i mënyrës se si e jetojmë këtë moment.
Në fund, e ardhmja nuk ndërtohet nesër. Ajo ndërtohet tani, në mënyrën se si zgjedhim të mendojmë, të falim veten, të lirojmë atë që nuk mund ta ndryshojmë dhe të përqafojmë atë që mundemi. Nuk mund të ndryshosh të kaluarën, por mund të shpëtosh të tashmen – dhe duke shpëtuar të tashmen, i jep një shans të vërtetë së ardhmes.
nuk mund të riparohet dhe që na mban peng.Jeta e njeriut është e mbushur me sfida, dilema dhe probleme që shfaqen në forma të ndryshme përgjatë rrugëtimit tonë. Që nga vështirësitë e vogla të përditshme deri te përballjet më të mëdha emocionale, profesionale apo shoqërore, secili prej nesh përballet me momente ku ndjen peshën e realitetit. Në këtë kontekst, thënia “Ka tre zgjidhje për çdo problem: pranoje, ndryshoje ose lëre” paraqet një filozofi të thjeshtë, por jashtëzakonisht të thellë, që na mëson mënyrën se si të ruajmë qetësinë, dinjitetin dhe balancën e brendshme.