Shkruan BAJRAM MUHARREMI-BISTRICA, shkrimtar
Bistrica nuk kërkon fjalë të mëdha dhe as deklarata për konsum ditor. Ajo kërkon drejtësi. Kërkon vendime të drejta, të arsyeshme dhe njerëzore. Kërkon shtet që e kupton se toka nuk është thjesht pronë juridike, por hapësirë jete, identiteti dhe vazhdimësie.
Jo me heshtje duhet të përgjigjet ndaj kësaj situate, por me guxim. Jo me pritje, por me vendim. Sepse fati i qytetarëve nuk merret me dorë dhe nuk dhurohet nga institucionet – ai fitohet me drejtësi dhe përgjegjësi shtetërore.
Bistrica, veçanërisht zona e Kodrës së Bistricës, nuk është numër aktvendimi dhe as objekt i eksperimentimeve burokratike. Ajo nuk është tokë letre dhe as shifër në një dosje administrative. Është tokë jete, tokë familjesh, tokë që mban shtëpi, histori dhe dinjitet njerëzor.
Në emër të të ashtuquajturave “procese gjyqësore”, sot në pjesën veriore të Bistricës, gjashtë familje shqiptare përballen me rrezikun real të shpronësimit dhe mbetjes pa strehë. Ky fakt nuk mund të relativizohet me terminologji ligjore dhe as të justifikohet me procedura të ftohta administrative.
Jo me heshtje duhet të përgjigjet ndaj kësaj situate, por me guxim. Jo me pritje, por me vendim. Sepse fati i qytetarëve nuk merret me dorë dhe nuk dhurohet nga institucionet – ai fitohet me drejtësi dhe përgjegjësi shtetërore.
Bistrica, veçanërisht zona e Kodrës së Bistricës, nuk është numër aktvendimi dhe as objekt i eksperimentimeve burokratike. Ajo nuk është tokë letre dhe as shifër në një dosje administrative. Është tokë jete, tokë familjesh, tokë që mban shtëpi, histori dhe dinjitet njerëzor.
Në emër të të ashtuquajturave “procese gjyqësore”, sot në pjesën veriore të Bistricës, gjashtë familje shqiptare përballen me rrezikun real të shpronësimit dhe mbetjes pa strehë. Ky fakt nuk mund të relativizohet me terminologji ligjore dhe as të justifikohet me procedura të ftohta administrative.
Jo me heshtje duhet të përgjigjet ndaj kësaj situate, por me guxim. Jo me pritje, por me vendim. Sepse fati i qytetarëve nuk merret me dorë dhe nuk dhurohet nga institucionet – ai fitohet me drejtësi dhe përgjegjësi shtetërore.
Bistrica, veçanërisht zona e Kodrës së Bistricës, nuk është numër aktvendimi dhe as objekt i eksperimentimeve burokratike. Ajo nuk është tokë letre dhe as shifër në një dosje administrative. Është tokë jete, tokë familjesh, tokë që mban shtëpi, histori dhe dinjitet njerëzor.
Në emër të të ashtuquajturave “procese gjyqësore”, sot në pjesën veriore të Bistricës, gjashtë familje shqiptare përballen me rrezikun real të shpronësimit dhe mbetjes pa strehë. Ky fakt nuk mund të relativizohet me terminologji ligjore dhe as të justifikohet me procedura të ftohta administrative.
Kjo nuk është drejtësi. Kjo është cenim i së drejtës themelore për banim dhe pronë, e garantuar me Kushtetutë dhe me konventa ndërkombëtare për të drejtat e njeriut. Kjo është prodhim i padrejtësisë me vulë institucionale.
Pyetja që duhet shtruar hapur është: kujt i shërben kjo? Kujt i konvenon largimi i shqiptarëve nga veriu i Kosovës? Sigurisht jo qytetarëve të këtij vendi. Sigurisht jo rendit kushtetues dhe as interesit shtetëror të Kosovës.
Drejtësia nuk ka për mision zbrazjen e shtëpive, por mbrojtjen e jetës dhe të pronës. Ligji nuk ekziston për të prodhuar dhunë të heshtur, por për të garantuar siguri juridike dhe barazi. Një vendim ligjor që merret pa zgjidhje humane, pa dialog dhe pa ndjeshmëri sociale, është abuzim me pushtetin dhe jo zbatim i drejtësisë.
E ardhmja nuk falet dhe nuk dhurohet. Ajo fitohet me guxim qytetar, me institucione që marrin përgjegjësi dhe me qeverisje që e kupton se shteti nuk ndërtohet duke i lënë familjet pa shtëpi. Veriu nuk ruhet duke larguar shqiptarët prej tij, por duke garantuar praninë, sigurinë dhe dinjitetin e tyre.
Qeveria e Kosovës ka detyrim moral, politik dhe juridik që të mos prodhojë shpronësime pa zgjidhje dhe pa alternativa reale për familjet e prekura. Të fshiheshpas procedurave nuk është udhëheqje, por shmangie nga përgjegjësia.
Kosova ka nevojë për qytetarë të zgjuar dhe për institucione që veprojnë me drejtësi, jo për turma të heshtura dhe vendime të verbra. Sepse fati ynë fillon aty ku fillon vendimi ynë.
Me votën e lirë, qytetari nuk zgjedh vetëm pushtetin – ai shkruan fatin e vet. Dhe ky fat nuk mund dhe nuk duhet të ndërtohet mbi padrejtësi.