Ka kohë që alarmohen njerëzia. Disa i paskan rishkruar listat e moçme. Dorën në zemër menu e varfër. Çfarë të zgjedhësh gjellë e shijuar tashmë. E shijuar dhe pa shije. NUK hahet!
Ka kohë që durimit i ka skaduar afati. Durimi si artikujt e konsumit të përditshëm. Jo, konsumit parazgjedhor. Jo, zgjedhor. Jo jo, pasgjedhor. Kuzhinë parlamentare deja vu. E protestat? S’ka protesta! Ka thënë poeti apo një fjalë e urtë, pak rëndësi ka: barku i thatë s’ka uratë! Madje ka raste sepse edhe protestat tani s’kanë asnjë kuptim. Protestues të barrikaduar. Jo në barrikada alla Gavrosh, por barrikada koalicionesh. Jo, partish apo partiçkash. Prapë te menuja, një gjellë e varfër djeg buzët. D.m.th. anarki! Si për ty, si për mua e që jemi ne. Anarki pikante.
Ore, deri kur me këtë egoizëm e nepotizëm? Partiçkash akraballëku. Për një ulëse Pa dinjitet Pa punë Pa merita e shumë Pa të tjera.
Siku po duam ta falim Pavarësinë.
U fol e u përfol Pakoja Ahtisari. Gjithçka e mbikëqyrur. Keqkëqyrur.
Nejseee mos të hyjmë nga NUK dilet!
Stop egoizmit dhe egove personale thoshte dikur ekosistemi komunist.
Sa prej nesh e duan Kosovën si veten, si shtëpinë e fëmijëve që po ua prishim të ardhmen.
Mërgatë, vuaj Pa Atdhe Për Atdhe!
Po, mërgata po e përtypë rëndë menunë e Atdheut!
Një 28 nëntor qe me fat.
Ky 28 dhjetor a thua do të na sjellë fat?
Urime Kosovë!