Erdha, Kosovë,
sot u bëra si një zog me krahë n’fluturim,
shtegtar drejt folesë, këtu në vendin tim.
Mërgimi m’ ka lodhur krahët dhe në shpirt
por malli për ty m’ thërret çdo kohë e stinë.
Në valixhen e shpirtit kam shumë kujtime,
të mbushura me lot, mall e përgëzime.
Aroma e fëmijërisë më shoqëron në jetë,
kthehem, se në palcë të shpirtit të ndiej.
Erdha, Kosovë,
vjeshta më priti me shi e gjethe ngjyrë ari,
më hapi plagët e vjetra të mallit fëmijëror.
Era nga degët e pemëve të thara më foli
për motrën e prindërit që më nuk jetojnë.
Në baltën e mëngjesit të sotëm gjeta veten;
në çdo pikë shiu pashë kujtime historie,
në çdo varr dëshmori -një rreze drite,
që më kujton se frymoj në këtë vend lirie.
Flamuri, në mes të qytetit, përqafon të rënët
dhe përshëndet të gjallët me krenari n’vete.
E dielli, në heshtje, me rrezet e vjeshtës,
pikturon në zemrën time fjalën: Lavdi jete.
Erdha, Kosovë,
dua edhe vjeshtën me baltë e shi ta ndiej,
se vera kaloi me rrezet e saj diellore.
Lulet e varreve të dashurve ujiten me shi,
erdha, se në çdo kohë e stinë të dua ty.