Ditët kalojnë si pa u ndjerë
Asnjë shenjë nuk vjen nga larg
Si menteshat në një derë
Kërcet malli në një prag.
Por ti vazhdon të mos dukesh
Fjalët ngelin thellë në heshtje
Ankthi s’dihet se ku struket
Si në skedina për një ndeshje.
Mbase një ditë ti do të zbresësh
Të shuash mallin mbuluar hiri
Mbase e lumtur s’do buzqeshësh
Mbase dhe lot do pikoj syri.
Se jeta ikën si ujë nën urë
Vetëm ura ngel në vend
Mbase pritja bëhet gurë
Që të gdhendësh emrin tënd.
Por gjithsesi pritje do ketë
Do ketë dhe shpresa gjithsesi
Se ditët kanë diell, jetë
Dhe malli ka ngjyrën gri.