Ti vjen e hyn në heshtjen time pa dyer ,
pa dritare ,pa çelës e pa trokitur,
Nuk të shoh,po të ndjej me çdo rrahje zemre ,me shpirtin je i puthitur,
Mendimet digjen e ndizen përsëri ,
si një zjarr që refuzon të shuhet,
Me ty ,ndaj heshtjen që nuk kanë nevoj
për gjeste as për fjalë në momentet
,
Me ty ndihem si nata që do pak dritën, o si djelli që dëshiron të ndriçoj ditën,
Ti kalonë përmes meje si era që lëvis gjethet, për mos ti lënë të flej në heshtjen,
Me ty ,ndjehem si deti që dëshiron
qetësin ,mbasi ka ulërir kundër qiellit,
Pa ty gjithshka është e heshtur ,madje
dhe koha pushon së ekzistuarit,
Ashtu siç do diçka ,që nuk mundë ta zotërosh ,por që në vetvete e sjellë,
Mendimet e fshehura e mbartë ,nuk
mund të prekë edhe se je brëna i mbjellë.
Për çudi ,dhe Dielli lindë atje ku je ti,
e prezenza jote këtu ku jam unë perëndon,
Kur ti nuk je ,gjithshka është e heshtur dhe vetëm zemra kujton se ekziston,,