Në stuhitë e jetës, kur fryn erë e fortë
Kur shpresat lëkunden në ditët e ftohta
Drita që të mban gjallë, të jep shpirt e forcë
Është familja, rrënja që s’shkulet nga toka
Dhe pse koha ikën, kurrë gjaku s’ndryshon
Është diçka hyjnore që na mban mbështjell
Dallgë të tërbuara, stuhi e ngrica sfidon
Ku paqja lulëzon në çdo stinë që e mbjell
Aty ku dita rrezaton e nata të buzëqesh
Ku aroma e bukës ngroh në çdo kujtim
Ku rritet dhe lulëzon dashuria pa interes
Familja është streha ku gjen prehje e gëzim
Koha mund të fryjë si erë e tërbuar
Por rrënjët e thella s’i shkul asnjë stuhi
Se familja është vendi ku ndihesh i bekuar
Është emër i shenjtë, gdhendur në përjetësi