Mes kërcimit të çasteve,
atje ku koha ndalon të ketë rëndësi
dashuria lind pa njohur kufi.
Si një valë që me forcë rrjedh
dhe shkatërron,rrugët e logjikës.
Askush nuk mundet ti thotë” jo”!
Është shkëndija që ndizet brënda teje.
Është një zë,që të thërret.
Akoma dhe kur mundohesh,ta injorosh.
Ka shikimin,që të robëron.
Ndjenjë e bukur,ndjen që akoma jeton.
Dashuria,nuk kërkon shpjegim.
Të mëson të jepesh,të zhveshës shpirtin.
Është ajo,që thjesht ndodh.
Është fjala ” po” që askush smundet
ta kundërshtojë.
Pa llogaritur,fjalët” mos” dhe” sbën mirë”
Prandaj kur të shikoj,e di.
Dashuria ,nuk kërkon ta kuptosh.
Të kërkon ta ndjesh,ti dorëzohesh.
Dhe unë tek ty,gjeta veten time.
Jo sepse duhet,por sepse thjesht
nuk mundem,të jem ndryshe!!