Atje ku ndalojnë fjalët e të tjerëve
vazhdoj unë.
Fjalë që nuk ngurohen.
Fjalë,që nuk kanë frikë të thonë…
” Kam dhimbje” “luftova” ” humba”
” ëndërroj” ” shpresoj”.
Fjalë,që nuk janë vetëm gërma
në rradhë.
Por frymëmarje,lotë,kujtime,dritë.
Sepse ka caste ,që të gjithë heshtin.
Ku gojët,mbeten mbyllur
dhe zemrat,mpihen,ftohen.
Dhe shpirti,një dorë kërkon.
Jo që ta tërheqë,por pranë
të të qëndrojë.
Të të thotë” të kuptoj” dhe ta ndjejë.
Dhe atëhere ato fjalë,hidhen
si ujë që vërshon nga një e carë.
Si një pyetje,që nuk u përgjigj kurrë.
Si një rreze drite,që do të dalë.
Nuk është nevoja që të jenë të përkryera.
Mjafton,të jenë të vërteta.
Dhe sa ekzistojnë këto fjalë,
do të ketë dhe njerëz,që shpirtin
të lehtësojnë,dhimbjet ti ëmbëlsojnë.
Të “shërojnë”!
Të bëjnë,të kesh shpresë!
Të ëndërrosh përsëri!
Fjalë mbështetje,fjalë përqafim!
Dhe unë,do vazhdoj ti shkruaj,pa frikë
me guxim!!