Më ka mbetur veçse krenaria
e butë, si një dantellë e bardhë.
Me të mbulohem netëve,
teksa fshij lotët e tharë!
I kërkoj gabimet brenda vetes
ajo e përulësisë, më rëndon më shumë.
Një shpirt dembel i thyer në mes
e disa ëndrra, të vëna në gjumë!
Në muret e dhomës derdhet zëri i vetëdijes
karakter i rrëmbyer, si shkumë e bardhë.
Sikur ta dija ç’tregonin retë e zeza
dhe imazhi i çmendur, varur në tavan!
Kufijtë e ngushtë të kësaj bote
i mblodha rreth vetes si mburojë,
ç’ishte e rëndësishme e mbajta për vete
të tjerat ia dhashë erës, që të m’i shërojë!