Valë e detit që zbardhon
Erdha prap te ti kët’ natë
Loti, zemrën m’a pikëllon
Për fëmijtë që i kam larg
Valë e detit ,që po vjen
Silli nënës së mjerë,një lajm !
Shpirti,qetësi s’po më gjen
Prej hallit që më ka zënë
Valë e detit,me dallgëzim
N’bregun tënd,vij natë e ditë
Nëna,këtu,sikur gjej shërim
Shuaj mallin për fëmijtë
Ata, janë në tjetrin breg
Ti,na lidh dhe na bashkon
Malli,shpirtin po më djeg
Ma sheh syrin që loton
Ti,o valë ,që vjen ngadalë
Shpirtin tim,kam copë e çikë
Më sill të lutem ,ndonjë fjalë !
T’mbushem njëher’ dhe un’ me frymë
Deti i kaltër e i dallgëzuar
Mbushur me lotët e pikëllimit
Do të vij nesër pa aguar
Sillmi djemtë prej emigrimit!
Veç kujdesu, t’mi sjellësh mirë
Malli,shumë për ‘ta m’ka marrë
Thuaju që nëna ,çdo natë i priti
E lodhur e mjerë e në lot e larë
Urim Mezini Torino Itali
21/01/2024
NË UDHËKRYQ TË VETMISË
Në udhëkryq, ku s’ka as hënë
Aty,ku shpirti ,fle në ëndërr
Ku hapat,bredhin nëpër brengë
E dhimbja e zemrës,s’ka një emër
Qëndroj i vetëm, por jo i thyer
Jo prej frikës që më përndoqi
Porse , vetmia më ka rritur
Si një nënë që dorë nuk hoqi
Se në vetmi , një zë më fliste
Pa fjalë, pa libra dhe pa altar
Më çeli rrugën,drejt vetes sime
E plagët m’i shëroi, pa iu qarë
Kërkova t’gjej, një strehë të ngrohtë
Asgjë më shumë,se një dorë e një fjalë
Por s’gjeta kurrë ,një të dytë mburojë
Se sa ky shpirtë që më mbajti gjallë.
Vetmia,s’besoj është fund i t’ këqijave
Por,veç një derë që hapet nga brenda
Sapo noton thellësive të shpirtit
Një dritë shprese,të ndriçon përbrenda
Urim Mezini Torino Itali
05/02/2025
BALADË PËR BOTËN
Në mes të tymit,thërret një zë
Zëri i një botë që s’di ku shkon
Rrugët të lodhura,s’vazhdojnë më
Ajo e trishtuar,shpresë kërkon
Në udhëkryq, qëndron e ulur
N’mes të rrugëve,flakë e mjegull
E para trupin nxirë e kërrusur
Tjetra hesht, me kokën pezull
Dheu,nën ‘to, ende merr frymë
Ndonëse me zor ,si nëpër vaj
Pylli dikur tregonte madhështi
Deti , qan me dallgë pa faj
A ka ngelur njeri t’qarën t’ia dëgjojë
Të ndalet e t’shohë,dëmin e shkaktuar?
T’mos rendë pasqyrave t”lyer me bojë
Që thyhen ,kur nata të jetë larguar
Në këtë udhëkryq,kaq të rrëzikshëm
Shpresa ,ende,në këmbë qëndron e gjallë
Loton n’mes tymit e mjegullës së dendur
Ndihmë,lyp për plagët që nga ne,ka marrë