Lëndimi ma shpon shpirtin,
dhimbjen e pi si një shishe vere
të vjetër,
ruajtur për një festë që s’erdhi.
Të harrohem një çast në kthetrat e dehjes,
të gënjej zemrën me frymën e lirisë,
të ik nga pikëllimi i lotit të heshtur.
Gjysmë e gjallë, gjysmë e dehur,
të rend me mendjen si kuajt e egër,
e gjakun ta ndiej të vërshojë në deje.