Një ditë, mali me malin u takuan
dhe s’kishin ç’t’i thoshin njëri-tjetrit.
Të gjitha fjalët u harruan
në përpjekje për të vërtetën.
Sy më sy u panë e lotët rrëke ranë.
Vallë, pse u zumë dhe arsyen përpara nuk vumë?
Biseduan gjatë sa harruan mllefin
që brenda vetes mbanin.
Gjithçka të bukur rikujtuan
dhe urrejtja ishte fshirë.
Në vite malli zbehur,
ishte lidhur me zinxhirë.
U ndanë të përmalluar,
lumi i kujtesës i kishte tradhtuar,
Kujtimet e tyre bashkë i kishte bekuar,
në rrjedhën e tij, mbartur ndër vite,
më nuk flasin e as nuk takohen;
por sytë e tyre, gjithnjë kryqëzohen.
Por ja ç’të themi, më kot shpresuan.
Që nga ajo ditë, mali me malin
më s’u takuan.