Uarda Albunesa-T’urtë e t’marrë ngatrru në nji!

E për ty, kush me mbajtë zi,
grumbull rreckash hedh përmbi?!
Pak të dashkan, krejt pak,
nëpër vena ujë, jo gjak;
Një vargan plot me morra,
zvarranikë, edhe horra,
rrahin gjoksin si të marrë,
veten kanë armik përballë;
Nga buron kjo lajthitje,
që kthen kombe në përsëritje?
E për ty, kush me mbajtë zi,
t’urtë e t’marrë ngatërru në nji?!
Mezi pres të lind agimi,
forca, shpresa e bekimi;
Unë dhe poeti jemi një botë,
zjarr,dashni, dritë e plotë!