Perëndimi vesh qiellin me plagë të artë,
si zemra ime kur larg teje qan,
dielli fundoset në detin e natës,
si shpirti që pa ty s’gjen liman.
Horizonti digjet në një mijë ngjyra,
si puthja e fundit që s’ta dhashë dot,
dhe era përkëdhel kujtimet e thyera,
si duart e tua që më mungojnë sot.
Mbi male bie një vello e përgjakur,
nata i mbështjell me të zezën e saj,
e unë mbetem si një qiri i harruar,
që digjet për ty, por s’të ka pranë.
O diell, mos ik, se sonte kam frikë,
se bashkë me ty më humbet dhe shpresa,
se nata pa të është një det pa dritë,
ku mbytet ngadalë e imja zemër e shkretë.
Ti je ai zjarr që s’e shuan as shiu,
plaga që puth dhe dhembja që më mban,
je lutja që nata ia pëshpërit yllit,
je emri që zemra ma thërret në çdo anë.
E kur perëndimi të vdesë në heshtje,
e yjet të ndezin qirinjtë e qiellit,
unë do të të dua përtej çdo largësie,
përtej frymës së fundit, përtej vetë diellit.