Jam si një diell që qëndron mbi re,
frymën e mat me shkëlqimin tënd,
dhuroj pak rreze në të bukurin dhè,
me vesën e mëngjesit mbahem gjallë në këtë vend.
Bëhem furtunë e malet i lëkund,
fushat më pyesin,,s’dinë se ku të shkojnë,
pemët nga hallet, mendimet gjallërojnë,
dhe rrënjët mbahen fort,që të mos shtegtojnë.
Jam det e oqean që qan e qesh,
bëhem një me valët, me zemrën plot me jetë,
buzëmbrëmjeve e mëngjeseve rri me mendimin në breg,
pres e pres të vish, të shuash mallin që më djeg.