Rinia iku me nostalgji,
ish dashuri e paré né jeté,
até kohé nuk kishim pasuri,
dasmat i lamé sa heré né vjeshté.
Népér fshat té dy u rritém,
fusha pa fund, malet karshi,
kur dielli ulej né fund té dités,
dhe deti lahej me rrezet e tijé.
Eré e lindjes kur fluturonte,
flokét e verdha ishin shpérndaré,
me rrahje zemre mé dashuronte,
si trandafilat né beharé.
Dhe héné e arté diku degdisur,
e koké e sajé ,me re mbuluar,
flokét e dendur té shpupurisur,
njé gjerdan qafés e kish rrethuar.
Gérshet i sajé I gjaté mbi shpiné,
kapése té bardhé lidhur mbi kry,
sa,heré nga pas e preka tinéz,
ajo buzeqeshte me émbélsi.
Dhe uné u ndjeva i dashuruar,
kur afér meje, e ndjejé pérbri,
se harroj, kur mbeta zgjuar
kur ramë té dy né dashuri.
Lumé i gjaté buron. nga malet
nxitonte fushés ,kur binte shi,
notoja verés ,ajo nuk ndalej,
dhe si njé valez e marr né gji.
Magji Vjeshtés me dite té ftohta,
e ngjyré e peméve ndërroi sérish,
puthjet tona,,qené té ngrohta,
se uné e deshta pérjetésisht.