Klithma që nuk e dëgjon largësia
Ka lotë që bien mbi faqe
dhe thahen nga era,
ka të tjerë që nuk i sheh askush,
por zbresin në shpirt si pika plumbi
dhe hapin puse dhimbjeje pa fund.
Janë lotët e nënave
që kanë djemtë e vajzat në kurbet…
Lotë të kripur, aq të kripur,
sa po t’i mblidhje në një gotë,
do të helmohej deti
dhe dallgët do të vdisnin në heshtje.
Ahhh, nënë e gjorë!
Çfarë bën me duart
që dikur mbanin fëmijët
si dy zogj të ngrohtë në gji?
I rrite me qumështin e gjirit,
me bukën e ndarë në katër pjesë,
me netët kur ethet e tyre
të digjnin më shumë se zjarri…
Ua mësove hapat duke ua mbajtur dorën,
pa e ditur se një ditë
do t’i përcillje përtej kufijve
dhe do të mbeteshe duke numëruar mungesat.
I mallkuari kurbet!
Ti nuk troket në dyer,
ti hyn si thikë në palcë,
merr djalin nga pragu,
vajzën nga kraharori,
dhe lë pas një nënë
që buzëqesh ditën,
por natën e mbledh fytyrën në grushta
që të mos e dëgjojë askush
duke u copëtuar.
Në tryezë vë tri pjata,
pastaj ndalet…
Një karrige bosh bëhet mal,
një emër i ngec në fyt,
dhe luga i dridhet në dorë.
— Ahhh, sikur të ishe këtu, biri im!
Të ma provoje pak gjellën…
Se më duket pa kripë sot…
Nuk është gjella pa kripë,
është loti që i ka rënë brenda,
është malli që i ka zënë vendin gëzimit.
Kur bie nata,
ajo nuk fle.
Nata i ulet në kraharor si gur varri,
ora i numëron sekondat si dënime,
ndërsa telefoni bëhet dritarja e vetme
nga ku pret të hyjë një copëz jete.
E merr në dorë,
e afron pranë veshit,
e ndez, e fik, e merr përsëri…
Mos ndoshta ka ardhur një mesazh?
Një “Si je, nënë?”
Dy fjalë të vogla,
por për të sa një jetë e tërë!
Dhe kur ekrani ndriçon,
zemra i hidhet në fyt
si zog që përplas krahët në kafaz.
Por jo…
Është vetëm një dritë e huaj
që ia fik edhe një herë shpresën.
— Ku je, bir i nënës? Ku jeee?!
A të kujtohet pragu
ku hodhe hapat e parë?
A të kujtohen duart e mia
që të mbronin nga çdo erë e ftohtë?
Ku je, moj bijë?
Kush ta lexon lodhjen në sy?
Kush ta kupton heshtjen
kur thua: “Jam mirë, nënë!”
Flokët e saj janë bërë borë,
shpina i është përkulur si degë
e këmbët mezi e çojnë te porta.
Por sa herë dëgjon hapa,
zemra i bëhet vajzë e re.
Mos erdhi djali?
Mos u kthye vajza?
Jo… veç era trokiti.
Dhe ajo kthehet brenda
me një copë tjetër zemre
të lënë te pragu.
O bij e bija,
mos ia lini nënës dashurinë
të presë vetëm në fotografi!
Ajo nuk kërkon pasuri,
as dhurata që shkëlqejnë si yje të bien.
Do vetëm një përqafim,
një kokë të mbështetur në gjoks,
një zë që t’i thotë:
— Erdhe, nënë, jam këtu!
Se një ditë… ahhh, një ditë,
do të ktheheni e do të thërrisni:
— NËNË!
Por porta nuk do të hapet.
Karrigia do të mbetet bosh,
fotografia do t’ju shohë në sy
dhe muret do t’ju kthejnë
vetëm jehonën e zërit tuaj.
Ajo ju priti deri në fund,
me shpirtin te porta,
me lotët mbi jastëk
dhe me emrat tuaj në buzë.
Ah, sa vonë kthehen fëmijët
kur nëna është bërë kujtim!