Se kur t’i presin krahët,
Si zog mbi degë qëndruar,
Qielli blu duket i largët,
ndërsa pret çastin e vonuar!
Ëndrrat, zgjojnë të tjera ëndrra…
Heshtja, zë ngadalë e flet,
Diku gjetkë të shpie zemra,
Krahëprerë, s’e di as vet.
Se të dhemb trajektorja,
Të dhemb ëndrra e vrarë,
Si xixëllonjë do t’ëndërroja,
Valsin e Danubit të rrallë!
Nëse fryma bëhet brengë,
ndër hapësira flet me yjet,
dhe e vetmuar mbi degë,
Do t’çelja si çelin sythet!
Kur e ndjen e t’presin krahët,
nuk vdes fluturimi vetë…
Nis e përballesh me dallgët,
brenda vetes rilind shpejt!