(Një pyetje për ndërgjegjen tonë: a kemi harruar të vlerësojmë njeriun e vërtetë, duke ngritur në piedestal atë që vetëm di të duket i përsosur? Lexojeni deri në fund⊠ndoshta, mes këtyre vargjeve, do të gjeni një copëz të botës ku jetojmë, të njerëzve që njohim, ose të vetes sonë.)
đđ đ đđđđ đ đđđđđđ đđđđđđđ?
E bardha, jeta ime,
nuk është një pëlhurë pa njolla.
ĂshtĂ« ajo qĂ« mbetet e bardhĂ«
edhe pasi mbi të
kanë fshirë duart e pista të botës.
ĂshtĂ« guximi pĂ«r tĂ« thĂ«nĂ«:
këtu gabova,
këtu lëndova,
këtu nuk isha aq i mirë
sa doja të besoja për veten.
Por kush e do pasqyrën
kur ajo nuk di të gënjejë?
Kush e do dorën
që i heq pluhurin ndërgjegjes,
kur është mësuar ta mbajë
si një stoli të shtrenjtë
në vitrinën e krenarisë?
Sot, njeriu nuk kënaqet
duke qenë i mirë.
Do t’ia dĂ«gjosh emrin
të kumbojë në çdo gojë,
do t’ia shohĂ«sh hijen
të zërë vendin e dritës,
do t’ia varĂ«sh nĂ« qafĂ«
medaljen e një madhështie
që ndoshta nuk e ka merituar.
Thuaji se është i rrallë,
se bota nuk ka parë të dytë,
se edhe yjet e kanĂ« ziliâŠ
Vetëm mos ia trego
plasaritjen në shpirt.
Se atëherë,
nga njeriu që të buzëqeshte,
mund të mbetesh me një mur
që nuk fal,
nuk dëgjon,
nuk pranon të ketë gabuar kurrë.
Dhe unë pyes veten:
NĂ« ç’cep tĂ« kĂ«saj bote
e keni fshehur njeriun?
Atë që nuk ka nevojë
t’ia lĂ«mojnĂ« egon
pĂ«r t’ia fituar zemrĂ«n.
Atë që mund të dëgjojë
një të vërtetë të hidhur
pa e kthyer atë
në një luftë kundër atij që foli.
Atë që nuk kërkon
të jetë më i madh se të tjerët,
por të mos bëhet kurrë
shkaku i vogëlsisë së tyre.
Ku është ai
që nuk e mat vlerën e vet
me numrin e njerëzve
që i përkulen?
Ai që nuk merr më shumë
se ç’i duhet,
kur e di se diku tjetër
dikush po mëson të jetojë
me atë që i mungon.
Ku është?
Mos vallë e kemi dëbuar
sa herë që na prishi rehatinë
me një të vërtetë?
Mos vallë ia kemi mbyllur derën
sepse nuk dinte të na thurte lavde,
sepse nuk na quajti engjëj,
kur ne vetë
nuk arritëm të ishim njerëz?
E megjithatë,
unë ende besoj se ekziston.
Ndoshta jeton pa zhurmë,
në një shtëpi ku askush
nuk duartroket për mirësinë.
Ndoshta kalon pranë nesh
pa kurorë,
pa tituj,
pa atë shkëlqimin e rremë
që ua verbon sytë të tjerëve.
Ndoshta është ai
që kërkon falje
kur të gjithë të tjerët
kërkojnë justifikime.
Ai që pranon se ka gabuar,
sepse ndërgjegjja e tij
vlen më shumë
se mendimi i botës për të.
Dhe unë nuk dua
të takoj një njeri të përsosur.
Përsosmëria, ndonjëherë,
është vetëm një maskë
që ka harruar fytyrën poshtë saj.
Dua të takoj një njeri
që ka njolla,
por nuk i quan ato dritë.
Që ka plagë,
por nuk i përdor
për të plagosur të tjerët.
QĂ« ka vlera,
por nuk i kthen ato
në një fron ku të ulet
e të presë adhurimin e botës.
Dua një njeri
që nuk ka frikë të jetë i vërtetë,
edhe kur e vërteta
nuk e bën të duket i madh.
Sepse bota
nuk ka nevojë për më shumë idhuj.
Ka mjaft piedestale
dhe shumë pak duar
që ngrihen për të ndihmuar.
Ka mjaft gojë
që dinë të lavdërojnë
dhe shumë pak zemra
që dinë të thonë:
Ke gabuar, por unë nuk do të të poshtëroj.
Le të përpiqemi të bëhemi më të mirë.
Dhe, në fund,
kur të bien titujt,
kur të heshtin duartrokitjet,
kur të mos ketë më askënd
që të na quajë të pazëvendësueshëm,
çfarë do të mbetet prej nesh?
Një emër i madh
mbi një jetë të zbrazët?
Apo gjurma e një njeriu
që nuk kërkoi të adhurohej,
por bëri dikë tjetër
të mos ndihej i vetëm?
Ja, këtë njeri kërkoj.
Jo një perëndi
me fytyrë njeriu.
Por një njeri
që nuk ka nevojë
të hiqet si perëndi.
……Sepse mĂ« e madhja varfĂ«ri e kĂ«saj bote
nuk është mungesa e njerëzve.
ĂshtĂ« mungesa e njerĂ«zores
brenda tyre……