Ariel Bella-KRISJA QË NUK DHEMBI

Kam bërë shumë të mira.
Pastaj pashë atë që s’duhej të shihja,
dëgjova atë që s’duhej të dëgjoja
dhe diku, thellë brenda meje,
diçka u kris.
Pa dhimbje.
Ndoshta sepse e kisha përgatitur veten
me histori të treguara nga të tjerët,
me copëza jete të lexuara nëpër libra,
me të vërteta që dikur i kisha menduar
se u përkisnin vetëm të tjerëve.
Jo, nuk më dhembi…
Por brenda asaj krisjeje
mbeti një zhurmë e vogël,
që nuk më linte të qetë.
•
E megjithatë, vazhdova.
Vazhdoj të bëj të mira,
me zemrën të mbledhur grusht në pëllëmbën time,
sikur kështu të mund ta mbroj
nga ajo që sytë mund të shohin
e veshët mund të dëgjojnë.
Tani i mbuloj veshët
me një shall të hollë,
jo për të mos dëgjuar botën,
por për të mos lejuar
që çdo fjalë të më hyjë në shpirt.
•
Sepse kështu jam unë.
Bëj gjithçka për ata
që besoj se më duan pa hile,
ndërsa unë i dua vërtet,
pa llogari, pa kushte,
me gjithë atë mirësi
që ende nuk kam mësuar ta kursej.
Ndoshta kjo është dobësia ime.
Ndoshta është forca ime.
Por një gjë e di:
edhe kur dikush më lë një krisje brenda,
nuk dua të bëhem gur.
Dua të vazhdoj të bëj mirë,
pa harruar më
të ruaj edhe veten.