Era
shoqja besnike e vjeshtës,
një artiste e çmendur surrealiste
zhvesh pemët me gishta të padukshëm,
duke lënë një peizazh
që qetëson shpirtin,
para se melankolia
të ngulë rrënjë në zemër.
Rrezet e diellit,
dashnore të flakta të kupës qiellore
e të gjitha stinëve,
vallëzojnë me shiun
në një tango të butë drite e pikëllimi.
Pamja bëhet panoramë ëndrrash
shkëlqimi i tyre përqafon gjethet,
i lyen me ngjyrat e zjarrit dhe perëndimit,
duke krijuar një magji që nuk flet,
por ndjehet.
Vjeshta bëhet një poezi që e pi me sy,
një ndjesi që të fton ta jetosh
me mall e me pasion.