Ti fole gjatë për pemët, zogjtë, lulet,
Dhe unë s’kam si mos ti dua,
Por zëri yt kish diçka tjetër,
Sikur më thosh “Më duaj mua”.
Dhe të dëgjoja me habi,
Në mendjen time ishe një varg,
Që nuk më shkonte me asnjë fjalë,
Vetëm më çonte në ishuj larg.
Dora jote lehtë më preku,
Ndërkohë mendoja si duhet ta heq,
E ti me flisjë për dashurinë,
E unë ndihesha si mos më keq.
Pse se kupton që nuk të dua,
S’po di si fjalet të ti them,
Në çdo vend unë mund të isha,
Por jo këtu s’dua të jem.
Të iki, të ngrihem?!
Ish koha të merrja një guxim,
Të kthehesha në një gjethëz vjeshte,
Të rendja rrugës me rrëmbim.
Ndoshta do duheshim në një tjetër kohë,
Tjetër planet apo diku në hapsirë,
E nëse do të doja siç unë dashuroj,
Do të kisha nevojë të isha e lirë.