Mugëtirës, heshtj’ e rënduar,
në këtë ditë vjeshte me shi,
pushtetin e vet, disi hutuar,
ka zbarkuar me qesëndi.
Heshtje e rëndë zbrazëtie,
tringëllimave të shiut zhurmon,
qetësi e rreme, e padëshiruar,
kujtimet, ngatëruar më zgjon.
Heshtjes së shtirur, hokatare,
të padëgjuarat melodi,
ritmit të pikave të shiut,
të shpenguara, sjellin bezdi.
Njëra-tjetrën çuditshëm ndjekin,
qetësisë pështjellohen,
sajojnë paqen e rreme,
trishtimit melankolik thërmohen.
Si për të mbushur zbrazëtinë,
kujtimet mendjes më ngatërrohen,
zhyten meditimit të ëmbël,
shpirtit zënë e më qetësohen.
Me vështrimin tej dritares,
ngjyrave vjeshtore humbas,
pa kuptuar lundroj nuancave,
bukurisë së pamasë.
Çliruar trysnisë së zymtësisë,
kësaj dite vjeshte me shi,
natyrshëm, paqja shpirtërore,
më pushton me ngrohtësi.