Po ikë edhe kjo verë
siç rrjedhin ujëvarat
e heshtuna të jetës sonë.
Po ikë për gishtash
si rana
tuj rrëshqitë prajshëm,
pa formë,
me lehtësi
e qetësi.
Avash ikin ditët
javët ,muejt vitet
e na shkojmë tuj u kolovitë
prej vitit në vit
me dyshime e pesha mbi supe
me frymë të numrueme,
pa frymë e çaste të mungueme,
po ikë edhe kjo stinë puthjesh
të harrueme,
Le të bahet vjeshtë
eja , veç eja
si kuqli e butë pemësh
që pëshpërisin
Dashuni!