Kur të njoha,ngjaja me një
zog të trembur
që erdha në kopshtin tënd
pa më ftuar.
E lëndur nga dhimbjet
nuk mundesha të të besoja.
Kisha ftohtë,dridhesha.
Një përqafim më mungonte.
Kisha uri për dashuri
dhe ta shprehja,nuk guxova.
Por ti hape krahët ngadalë,ngadalë
dhe në përqafimin tënd më ngrohe.
Me dyshim,mbështeta kokën
në supin tënd.
Nuk më kërkove asgjë nga mua
vetëm të më kishe pranë.
Të kujdeseshe,derisa plagët e mija
të shërohen.
Koha kalonte,por ti aty.
I ëmbël,i qetë dhe plot mirësi.
Kujtova fjalët e tua,” Nëse nuk
të pëlqen kopshti im,mund të fluturosh larg,shumë larg.
Je e lirë të largohesh.”
Por nuk doja më të ikja.
Të kisha dashuruar,prisja netët
me padurim.
Të mbështesja kokën tek ty.
Aty ku gjej qetësi,ku gjumi
vjen dhe më gjen,pa u munduar.
Më zbove ëndrrat e frikshme.
Dhe më në fund,përkas diku dhe unë!!