Nëna është ajri
që shtëpia merr frymë,
rrënja e heshtur
që mban pemën e familjes
edhe kur stuhitë i shkundin degët.
Ajo është çatia
që pikon mbi plagët e veta,
që fëmijët të flenë të qetë,
zjarri që digjet pa zhurmë
për t’u ngrohur të tjerët.
Në pëllëmbët e saj
shtëpia ka themele,
në sytë e saj
çdo fëmijë ka një strehë,
edhe kur bota ia mbyll të gjitha dyert.
Ajo i lidh copat e thyera të ditës,
i qep me durim krisjet e mureve,
dhe askush nuk e kupton
sa herë është shembur brenda vetes
që shtëpia të mos shembet.
Por kur nëna mungon,
një karrige bosh bëhet humnerë,
tryeza humbet zërin,
dhe muret, sado të forta,
nuk dinë më si të përqafojnë.
Prandaj, ju që e keni ende,
mos e lini dashurinë për nesër.
Puthjani duart,
mbështeteni kokën në kraharorin e saj,
sepse ajo zemër
ka rrahur një jetë të tërë
që ju të mos ndiheni kurrë vetëm.
Nëna nuk është thjesht një njeri në shtëpi.
Ajo është arsyeja
pse një shtëpi bëhet familje,
pse muret bëhen strehë
dhe jeta, sado e ashpër,
mbetet e banueshme.