Qielli në ngjyrë blu, sa bukuri,
mbi tokën time plot krenari,
ku malet ngrihen si pasqyra,
e dielli zgjon shpresat e mia.
E bukur është jeta, e bukur natyra,
kodrat me gjelbërim, fushat me ngjyra,
matet fryma, matet çdo çast,
jeta na fal një botë të artë.
Një çudi, një enigmë, një premtim,
jeta na fton në një udhëtim,
jo për mashtrime, as për trishtim,
por për lumturi, dashuri e besim.
Por njeriu, me duart e veta,
shpesh ia hap plagët kësaj toke të shkretë,
shkatërron botën, harron bukurinë,
dhe me lakmi e plagos pafundësinë.
E prapë qielli mbetet blu,
me mijëra ëndrra që rrinë aty,
natyra flet me gjuhën e saj,
na jep një shpresë që kurrë s’mbaron.
O jetë e bukur, plot mister,
me dhimbje, shpresë e diell në pranverë,
na mëso të ruajmë këtë tokë,
se pa natyrën, zemra mbetet bosh.
Qielli blu është krenaria jonë,
toka është jeta që na bashkon,
dhe bukuria, sado e brishtë të jetë,
mbetet një mrekulli që meriton të jetojë
përjetë.