Çdo gjë mund të kesh,
vetëm njeriu gjithmonë do të mungojë.
Ndaj kur hesht,
e di që thellë mendohesh.
Vallë pse humbi drita,
natën psherëtimat pse e zgjojnë?!
Herë-herë do merakosesh
edhe për portën që më nuk do hapet.
Do lutesh pranë qiririt
për njerëz, fjalë dhe paqe.
Do humbasësh si gjethe
dhe në çdo fëshfërimë
do ndjesh zhurmë të lehtë,
aty do kërkosh vetë njerinë…
Edhe ajrin lehtë në frymëmarrje
do duash ta ndjesh.
Puthjen e njeriut për njeriun,
do kërkosh gjithmonë ta kesh.