Ka disa njerëz që premtojnë pa kufi,
Se deri në Qiellin e Shtatë do të të çojnë;
Rrugën ta shtrojnë me sixhade e flori
Me trëndafilat të bardhë çdo hap do ta mbulojnë.
Në aeroportet më të bukura do të fluturojmë.
Me jahte luksoze do të lundrojmë në det.
Në brigje të virgjëra bashkë do të pushojmë.
Si në një përrallë pa fund e pa skaj të vërtetë.
Jo, unë nuk besoj se pasuria blen dashuri.
Se ari nuk e mbush zbrazëtinë e trishtimit.
Veç fjala e sinqertë sjell paqe e qetësi,
Ai ndez dritën e bukur në thellësi të shpirtit.
Besëlidhja është ura që lidh dy zemra,
Mirësjellja është stolia më e çmuar në jetë.
Dashuria troket ëmbël, nuk njeh as emra,
Ajo e bën çdo ditë më të ngrohtë e më të lehtë.
Nuk maten vlerat me prona e me lavdi,
As me udhëtime që në kujtime kthehen.
Njeriu fiton kur fal besim e mirësi,
Dhe lë gjurmë të bardha në zemrat që e prehen.
Prandaj mos premto atë që s’e mban dot kurrë!
Se fjala e thyer plagos më shumë se stuhia.
Premtimi ka peshën e gurit e të kuqes në flamur
Kur bëhet vepër, lind besimi dhe lumturia.