DEDIKIM
Për të gjitha gratë
që janë kapur fort pas 𝗝𝗘𝗧Ë𝗦,
edhe kur kanë qenë vetëm.
Për ato që kanë qarë në 𝗛𝗘𝗦𝗛𝗧𝗝𝗘,
që janë rrëzuar pa dëshmitarë
dhe janë ngritur përsëri.
Për gratë që nuk kanë pasur gjithmonë
një dorë për t’u mbajtur,
por kanë gjetur brenda vetes
𝗙𝗨𝗤𝗜𝗡Ë për të vazhduar.
Për ju, gra të jashtëzakonshme,
që jeta ju ka vënë në provë
dhe ju nuk jeni 𝗗𝗢𝗥Ë𝗭𝗨𝗔𝗥.
𝗞𝗝𝗢 𝗗𝗥𝗜𝗧Ë Ë𝗦𝗛𝗧Ë 𝗣Ë𝗥 𝗝𝗨.
𝗚𝗥𝗨𝗔𝗝𝗔 𝗤Ë 𝗠𝗕𝗔𝗡𝗧𝗘 𝗗𝗥𝗜𝗧Ë
Ajo nuk ecte gjithmonë
nëpër ditë të bukura.
Kishte kaluar
nëpër rrugë të thyera,
ku çdo hap
i kërkonte 𝗙𝗢𝗥𝗖Ë.
Kishte njohur net
që nuk mbaronin,
heshtje që dhembnin,
dyer që iu mbyllën
pa i dhënë shpjegim,
dhe njerëz
që ikën pikërisht atëherë
kur ajo kishte më shumë nevojë
për një dorë.
Kishte qarë.
Jo gjithmonë me lot.
Ndonjëherë kishte qarë
brenda vetes,
aty ku askush nuk e shihte.
Dhe kishte 𝗩𝗔𝗭𝗛𝗗𝗨𝗔𝗥.
Me zemrën e lodhur,
me shpresën e plagosur,
me një buzëqeshje
që shpesh ishte më shumë
𝗚𝗨𝗫𝗜𝗠 sesa gëzim.
Por ajo
nuk e humbi 𝗗𝗥𝗜𝗧Ë𝗡.
E mbajti fshehur
në një cep të shpirtit,
si një qiri të vogël
që era e jetës
u përpoq ta shuante
përsëri e përsëri.
Por nuk mundi.
Sepse ajo mësoi
të bëhej 𝗦𝗧𝗥𝗘𝗛Ë
për veten.
Mësoi të ngrihej
pa duartrokitje,
të ecte
pa e ditur ku do ta çonte rruga,
dhe të besonte
edhe kur rruga
nuk i premtonte asgjë.
Pastaj erdhi një mëngjes.
Jo sepse bota u bë më e lehtë,
por sepse ajo ishte bërë
𝗠Ë 𝗘 𝗙𝗢𝗥𝗧Ë.
U kthye pas
dhe pa gjurmët e veta
mbi gjithë atë rrugë.
Aty ku dikur kishte qarë,
kishte mbirë një lule.
Aty ku ishte rrëzuar,
kishte lënë një hap.
Aty ku mendonte
se gjithçka kishte mbaruar,
kishte filluar
një jetë e re.
Dhe atëherë buzëqeshi.
Jo nga harresa e dhimbjes,
por nga krenaria
se nuk ishte dorëzuar.
Ngriti kokën
dhe e ndjeu diellin
mbi fytyrë.
Për herë të parë
nuk po kërkonte më
një dritë për ta shpëtuar.
𝗔𝗝𝗢 𝗩𝗘𝗧Ë
𝗜𝗦𝗛𝗧𝗘 𝗕Ë𝗥Ë 𝗗𝗥𝗜𝗧Ë.
Dhe triumfi i saj
nuk ishte se nuk ishte thyer kurrë.
Ishte se,
sa herë jeta e kishte thyer,
ajo kishte gjetur forcën
ta mblidhte veten
dhe të ngrihej përsëri.
Prandaj,
kur sot e sheh duke buzëqeshur,
mos mendo se rruga e saj
ka qenë e lehtë.
Ajo buzëqeshje
është dëshmia
e një 𝗕𝗘𝗧𝗘𝗝𝗘 të gjatë.
Dhe ajo dritë
që i shkëlqen në sy
nuk është thjesht dritë.
Ë𝗦𝗛𝗧Ë 𝗙𝗜𝗧𝗢𝗥𝗝𝗔 𝗘 𝗦𝗔𝗝.