Më kot mundohem të ndërtoj një mur
Zemrën nga sulmet të mbroj,
S’më qëndrojnë gurët
Kurbane me ngulm kërkojnë…
Ç’tu jap nga vetvetja që më s’më duhet?
Sytë e buzët të muros?
Dhe kur heshtin fjalët, ato marrin e japin,
Gurët e murit rrëzojnë…
Shëmbet zemra mbi gurët që bien
Dhe prapë ngrihet, e plaguar udhën vazhdon,
Me gjakun e saj te çel një shteg drite
Jetës t’i thotë: përsëri dashuro!